آن روزها هنرآموزرشته برق بودم وهنرجویانم دوستانی صمیمی وبا وفا ومن هرخدمتی از دستم برمی آمد ازآنهادریغ نمی کردم،قصدکردم وبلاگ نویسی یاد بگیرم تامسیر جدیدی باشد برای آموزش فنی،همراه با چاشنی ادبیات،البته باکمک وهمکاری جوانان خوب ومودبی که آشنایی آنها بارایانه بیشتر ازمن بود،بدین ترتیب عنوانش شد "فن وادب" اماازبخت بد تحولات اجتماعی،سیاسی مراازاین مسیر جداکرد وبزرگترین اشتباه دوران خدمتم رامرتکب شدم واشتباهی! بردندم درکادر اداری واز جوانان خوب ووبلاگ دور شدم واینک که خدمتم به پایان رسیده است ودوباره به سراغش آمده ام میبینم که دیگر عنوان "فن وادب"بی مسمی است ومن هم منهای آن جوانان دوست داشتنی وپرشور وبلاگ نویسی بلد نیستم ؛ اینست که تبدیل شده است به دفتر مشقی –محافظه کارانه-یاهمان دل نوشته ها برای پرکردن اوقات فراغت.
بیان حالت خدا حافظی اگر اهل دل باشی ودل داده باشی!کاش دوباره دیدار نصیب ما باشد